Het is gezien ...

Ooijpolder 4

2012-03-01T21:47:00.004+01:00

Begraafplaatsen, plaatsen waar het leven tot stilstand is gekomen. Plekken van verstilling en reflectie. Ik ga er graag even kijken als ik er langs kom.
In Ooij is een kleine begraafplaats rondom de grote kerk. Wat direct opvalt zijn de andere familienamen die in je eigen buurt nauwelijks of niet voorkomen.
Als je de namen nog kunt lezen natuurlijk want de vergankelijkheid van ons leven komt dichtbij als je zo langs de graven wandelt waar de stenen verzakken en de namen onleesbaar onder de korstmossen verdwijnen.

Ooijpolder 3

2012-02-21T20:36:00.006+01:00

In de Ooijpolder ligt de Bisonbaai, een grote plas die nog grotendeels bevroren was. In het open gedeelte krioelde het van de watervogels.
Aan de kant was het ijs de glooiing opgewaaid. Zo’n brok ijs tegen het licht houden en je hebt meteen een kunstwerk in je handen. Ook krijg je leuke effecten als je een foto onder het ijs neemt.
Kortom dit natuurgebied is ook in de winter een bezoekje waard.

Ooijpolder 2

2012-02-20T18:55:00.005+01:00

Het mooie van een natuurgebied als de Ooijpolder is, dat het allemaal niet zo netjes is aangeharkt. Grote dode bomen blijven liggen waar ze omgevallen zijn. We kwamen er één tegen die wel een paar meter was uitgehold.
De schimmels en korstmossen op de stammen zorgen voor mooie tekeningen. Zelfs in deze kou, het ijs lag nog dik op de plassen, zagen we nog een redelijk verse paddestoel .

Ooijpolder 1

2012-02-19T18:39:00.009+01:00

De restanten van een kaardebol aan het strandje langs de Waal

Terug van een lekker weekendje weg. Deze keer waren we in Ooij neergestreken, een klein dorpje in de buurt van Nijmegen met een prachtig natuurgebied, de Ooijpolder.
Het is heerlijk wandelen door deze polder die grenst aan de rivier de Waal.
Langs het water slenterend met de vele strandjes kwam er ineens een flinke kudde Konik paarden op ons af. Er wordt gewaarschuwd om de dieren niet dichter dan 25 meter te naderen, maar wat te doen als zij naar jou toe komen? Gewoon blijven staan, bleek achteraf de beste manier. De kudde trok rustig langs ons heen. Een prachtig gezicht.
De volgende dag zagen we vanaf de dijk de paarden op een heel andere plek. Ze vielen bijna niet op doordat hun huid vrijwel gelijk was aan de kleur van het riet en dode gras.

Sneeuw

2012-02-10T16:26:00.002+01:00

Sneeuw is een boosdoener voor goed schaatsijs, maar zorgt ook voor mooie plaatjes.
Hier twee foto’s van sneeuw op een bevroren vennetje waar de restanten van lisdodden nog boven het ijs uitkomen.
Het gras en riet dat net niet boven de sneeuw uitkomt zorgt voor een ‘bergachtig’ landschap.

Deurmat

2012-02-07T21:35:00.002+01:00

Zo'n rubberen deurmat waar je achteloos je voeten aan afveegt, verandert in de sneeuw in een heel aardige zwart-wit tekening.

Nog geen voorjaar

2012-02-06T21:08:00.005+01:00

De restanten van de Gelderse roost steken scherp af tegen de heldere blauwe lucht

Ruim een week geleden dachten we nog dat het voorjaar er al aankwam. In de tuin begonnen verschillende planten uit te kopen en knoppen te vormen. Nu staat de natuur weer stil en probeert wanhopig de winterslaap te hervatten. Dat laagje sneeuw overleven ze wel, maar of alle planten in mijn tuin ook de -20°C goed doorkomen, is nog maar de vraag.

Uitgebloeide klimop met sneeuw levert mooie sneeuwsterretjes op

De knoppen van de Gelderse roos moeten zich nog even inhouden anders gaan ze met deze strenge vorst naar de knoppen

De bladeren van de rhodondendron krullen zich zo klein mogelijk op om zich te beschermen tegen de bittere kou

Zonnig geel

2012-02-05T17:22:00.005+01:00

Mijn lief is dol op geel, zonnig geel. Vandaar de gele rozen in de tuin die bijna het gehele jaar bloeien, zelfs in de winter. Na de strenge vorst van de afgelopen dagen zal het toch wel echt afgelopen zijn met de gele rozen.
Gelukkig is er dan nog haar gele autootje “omdat de andere grijze zilvere zwarte en donkerblauwe auto’s in de straat zo verschrikkelijk saai zijn”.
Ik moet toegeven, de straat vrolijkt er wel van op. Toch houd ik het voorlopig op donkerblauw.

IJsvorming

2012-02-05T08:32:00.005+01:00

Het begin van de strenge vorst. Aan het riet langs de oever van het Veluwemeer in Harderwijk vormen de bevroren waterspetters prachtige ijsringen. De grillige ijsvormen schitteren in de zon.
Na een nacht strenge vorst is het open water voor de eenden , meerkoeten en meeuwen ingeperkt tot een kleine wak.
Het sneeuwt en het is koud, snel op weg naar huis. Het zout van de strooiauto’s hebben hun werking nog niet gedaan, dus rustig aan zodat ik niet aan de kant van de weg belandt.
Wel een mooi gezicht.

Zandbank

2011-12-30T14:13:00.008+01:00

Een paar dagen uitwaaien in Callantsoog. Dat mocht dit keer best letterlijk genomen worden. Een stevige zuidwester joeg ons over het strand richting Den Helder. De lucht was grijs en grauw. Vrijwel geen mens te zien. Enkel wat achtergelaten voorwerpen zoals bovenstaande zandbank, wat boomstronken en enkele skeletten van zeemeeuwen. Op de terugweg was het knokken en kou lijden, maar gelukkig lag aan het einde van onze tocht de strandtent Woest met een lekker biertje en bitterballen. Geluk is soms zo simpel.

Sierappel

2011-12-26T22:06:00.003+01:00

De sierappel in de voortuin heeft weer een rijke lading sierappeltjes voortgebracht. Aangezien het erg zacht weer is blijven de 'appeltjes' nog lang rood.
Met wat zonlicht erbij levert dat een vrolijk plaatje op.

Dr. J.H. Sypkens Smit

2011-12-02T19:15:00.003+01:00

Begin oktober was ik met een aantal familieleden voor een stadswandeling in Hattem. Een mooi historisch stadje. We bezochten daar het Voerman- en Anton Pieckmuseum. Twee musea die verbonden zijn via een klein binnenplaatsje waar ik dit beeld zag.
Ik dacht dat het een beeld van een klein keuterboertje uit de streek was, maar ik vond op internet zojuist de naam van de afgebeelde. Het blijkt de plaatselijke huisarts te zijn: Dr. J.H. Sypkens Smit. Deze notabele dokter Sypkens Smit heeft zich uitermate ingezet voor de historie van Hattem en is in steen uitgehakt door de oprichter van het Bakkerij Museum, ook al in Hattem, Willem Barendsen.
Als je in Hattem bent en even bent uitgewandeld, loop het museum in en strek je benen op de binnenplaats bij dit alleraardigste beeldje.

Sterven in schoonheid 2

2011-11-27T08:18:00.004+01:00

De fijne nerven van de sneeuwbal houden nog lang stand voordat zij volledig zijn vergaan. Deze vergankelijkheid levert mooie beelden op zoals ik ook al op 20 oktober liet zien.

Mist

2011-11-20T18:05:00.013+01:00

Het was mistig vandaag en het bleef mistig. Toch nog maar even een rondje gelopen. Het zicht is enkele tientallen meters. De mist ligt zwaar over de weilanden en neemt de geluiden weg. Het is stil. Uitstekend weer om een meditatierondje te lopen. Je blik keert vanzelf naar binnen want daarbuiten is bijna niets te zien.
Druppels in de spinnenwebben vormen een glinsterend netwerk, plukken schapenvacht hangen troosteloos aan het prikkeldraad. De bomen druipen en doen de bladeren van een beukenhaag glimmen.

De ginkgo biloba van Harderwijk

2011-11-11T18:16:00.003+01:00

De Japanse notenboom naast de bibliotheek, waarvan ik begin dit jaar het topje al liet zien (zie hier), is weer een lust voor het oog dit najaar. De volle gele gloed van de mooi gevormde bladeren zetten de boom bij zonlicht in vuur en vlam.
Deze boom uit de 18e eeuw is inmiddels zo groot dat hij niet meer in zijn geheel op de foto past.

De ginkgo ’s avonds in het donker bij lantaarnlicht

Het leven is goed

2011-10-30T09:05:00.005+01:00

Het leven is goed als in de herfst de rozen nog bloeien...

...de zon prachtig door de bladeren schijnt...

...en je kunt klinken met je lief op het leven dat goed is (al hadden we de glaasjes wel eerst mogen poetsen :-)

Laat dan de vliegtuigen hun strepen maar trekken naar verre bestemmingen.

Wij zitten hier prima in de achtertuin.

Sterven in schoonheid

2011-10-20T19:47:00.003+02:00

Mocht iemand het nog niet gemerkt hebben, de herfst is nu toch echt aangebroken. Regen- en winterjassen opzoeken, ’s ochtends in het donker opstaan, geen uitbundige bloeiers meer in de tuin.
Niet getreurd, ook de herfst zal schitterend zijn, om met Jan Siebelink te spreken.
Kijk maar naar deze sneeuwballen (Viburnum opulus) die langzaam in schoonheid vergaan.

Nummer 995 en Piet

2011-09-16T18:08:00.004+02:00

Als we er een even uit zijn, neem ik vaak een kijkje op de plaatselijke begraafplaats. Zo fietsten wij enkele weken geleden door Egmond en bezochten de kleine begraafplaats bij een oud kerkje, vlakbij de restanten van het kasteel Egmond.
Ik ben altijd benieuwd hoe begraafplaatsen zijn ingericht. Soms is het een heerlijk rustig park om je even terug te trekken uit de drukte van alledag. En waar kun je dat beter doen dan op een plek waar het leven letterlijk tot stilstand is gekomen.
Het aardige van een begraafplaats in een andere plaats is ook dat je al snel de daar gebruikelijke streeknamen herkent die in je eigen buurt niet of nauwelijks voorkomen. De twee graftekens in deze blogpost geven die informatie over familienamen niet. Ik vind ze bijzonder omdat de één zo on-Nederlands is en de ander juist zo doe-maar-gewoon-dan-doe-je-al-gek-genoeg.
Nog niet eerder kwam ik op een begraafplaats een zo ontspannen liggende figuur tegen als op de foto hieronder. Het doet bijna wat Boeddha-achtig aan. En dat enkele meters verwijderd van het simpele houten kruis waar Piet onder begraven ligt.

Schitterende luchten 3

2011-09-14T18:53:00.003+02:00

Nog één keer de zeelucht bij vallende avond, omdat ik er geen genoeg van kan krijgen.

Schitterende luchten 2

2011-09-10T22:01:00.006+02:00

Wie heeft niet ooit de zon-in-de-zee-zien-zakken. Toch blijft het schitterend om te zien hoe de lucht verkleurt, de wolken scherper omlijnd worden en de avond over zee en strand valt.

Schitterende luchten 1

2011-09-05T20:53:00.008+02:00

Iedere keer als ik langs het strand loop, raak ik onder de indruk van het wijdse uitzicht. In Nederland krijgen we daar vaak ook nog eens schitterende luchten bij. Met dit zomertje kun je er donder op zeggen dat je wolkenluchten ziet waarop ík in ieder geval niet uitgekeken raak.
Je hoeft niet eens altijd omhoog te kijken want ook de weerspiegeling in de plassen water op het strand, zoals je hierboven ziet, kunnen verrassend mooi zijn. Wandelen langs het strand en je ogen open houden, meer heeft een mens niet nodig om te genieten.
Het is soms wel even stevig doorlopen om niet kletsnat te regenen.

Sporen in het zand

2011-09-02T09:56:00.008+02:00

Terug van een paar dagen heerlijk uitwaaien aan de kust bij Bergen aan Zee.
Lekker kuierend op het strand dwalen je ogen het ene moment langs de oneindige horizon en even later valt je blik op de talloze sporen in het zand vlak voor je neus.
Een veer van een meeuw, een afdruk van een hondenpoot, een sliertje wier of bandensporen van een fiets of auto, allemaal vormen met een eigen structuur en schoonheid.

Laatste zomerbloemen

2011-08-31T21:41:00.005+02:00

In de tuin doen nog enkele planten hun best om wat bloemen tot bloei te brengen. De kleine witte clematis (Clematis Paul Fargas) weet van geen ophouden en blijft maar bloemen produceren, de oranje roos (Rosa Metro) bloeit voor de tweede keer. De rozenbladeren zijn wat vervormd, maar het blijft een prachtige roos. Tenslotte ging zelfs de witte hortensia nog bloeien, hoewel het er lang naar uitzag dat zij, verdrongen door andere planten, het loodje zou leggen.
De zomer loopt op z’n eind. Tussen de buien door nog even genieten van wat groeit en bloeit.

Japanse anemonen

2011-08-25T20:48:00.009+02:00

Weer en wind bestendig zijn deze Japanse anemonen. Zodra de zon even schijnt kan ik het niet laten om een paar foto’s te schieten van deze bloemen die er toch zo teer uitzien.
Ze zijn echter niet snel klein te krijgen en blijven bloeien ook in deze natte zomer. Ze verspreiden zich makkelijk. Te gemakkelijk, denk ik soms. Dus trek ik regelmatig wat anemonen uit de grond om de diversiteit in de tuin enigszins in stand te houden.

Tekening op een tuinstoel

2011-08-23T19:27:00.004+02:00

Deze tekening zag ik terwijl ik zat uit te blazen in één van onze tuinstoelen.
Toen ik er wat langer naar keek zag ik een eenzame figuur in storm en regen op het water.
Je kunt er natuurlijk ook wat anders in zien, of niks.
Het is een kale afgebladderde plank van een tuinstoel, maar de wereld wordt veel leuker als je ook ziet wat er eigenlijk helemaal niet is (wel even de foto vergroten door er op te klikken).

Laagvlieger

2011-08-20T22:30:00.008+02:00

Het gebeurt iedere zomer wel een paar keer. Ballonnen die laag over onze tuin komen zeilen. Je hoort je soms al van ver aankomen doordat ze stevig aan het gasbrander moeten trekken om de lucht in de ballon wat meer te verwarmen zodat de ballon niet voortijdig naar beneden komt.
En middenin een nieuwbouwwijk is het natuurlijk slecht landen. Het ging weer net goed deze keer.
Het zou overigens niet de eerste ballon zijn die een schoorsteentje meepikt. De reclame op de ballon valt zo natuurlijk wel goed op. Het betreft hier de Koninklijke Barneveldse Drukkerij en Uitgeverij, een uitgever die flink aan de weg timmert met plaatselijke en regionale kranten.

Even flink bijgassen

Op weg naar het eerstvolgende weiland voor een zachte landing

Vechten met een vrouwentong

2011-08-12T09:58:00.004+02:00

Wij hebben een Sansevieria cylindrica ‘Skyline’. Dat is een hele mond vol, dus houd ik het maar op vrouwentong. De plant heeft hele scherpe punten, maar dat zal wel toevallig zijn.
Volgens de deskundigen is deze Sansevieria een mooie decoratieve plant geschikt voor een modern interieur, die heel weinig verzorging nodig heeft. Wat wil een mens nog meer.
Toch bleek zij niet perfect. Na een paar maanden kwamen er nieuwe scheuten. Niet van die beschaafde zoals ze waren toen wij haar kregen, nee, ze werden meer dan een meter hoog. Die lange latten zwaaiden over de tafel en prikten je venijnig als je even niet goed oplette. Voordat onze ogen eruit gestoken zouden worden, hebben we resoluut ingegrepen: afsnijden die hap.
Dat hielp voor even. Een vrouwentong is echter niet snel klein te krijgen. Daar vertel ik niet nieuws mee. Binnen een paar maanden waren er weer nieuwe scheuten gevormd, nog hoger dan de eerste en met punten die nog scherper waren.
Ten einde raad hebben we de sprieten omgebogen en met de punten in de grond gestopt. Esthetisch geen gezicht, maar we waren wel van ons prikprobleem af.
Je zou verwachten dat de plant, na zo’n mishandeling, wel zou gaan verpieteren. Niets is minder waar. Enkele weken geleden werden we verrast door een nieuw groen puntje. Dit bleek echter niet het begin van een nieuwe spriet te zijn, maar de vrouwentong kwam tot bloei. Niet één klein bloemetje maar direct een lange rank met heel veel witte bloemetjes. Een mooi gezicht.
De plant werd ons bijna sympathiek. Dat duurde slechts een paar dagen. De bloemetjes kwamen uit en verspreidden een sterke vanilleachtige geur. Zo zwaar dat we de plant nu maar buiten gezet hebben. Kan ze eigenlijk niet tegen, maar haar kennende, zal ze deze brute ingreep ook wel overleven.
Kortom, een vrouwentong kan dan weinig verzorging vragen en de bloei is prachtig, maar dat wil niet zeggen dat je er geen omkijken naar hebt.

Rommelige Roger Raveel

2011-08-09T21:17:00.006+02:00

Sommige mensen vinden musea maar een saaie boel. Stille ruimtes met ernstig kijkende mensen en schilderijen waar je soms geen touw aan vast kunt knopen. Gelukkig is dat maar de halve waarheid. Zo dwaalden wij rond in het Permeke museum in Jabbeke (zie ook mijn blog van 29 juli) en kwamen langs het bovenstaande schilderijtje van Roger Raveel. Wat een vreemde krabbel, was mijn eerste gedachte, maar toen ik op het bordje de titel las, schoot ik in de lach.

Een museumbezoek levert bijna altijd wel een paar verrassingen op die het de moeite waard maken om een volgende keer weer zo'n gebouw binnen te stappen.

Basaltblokken begroeid

2011-08-06T07:20:00.011+02:00

Sporen van de mens zoals dijken en pieren van basaltblokken zullen uiteindelijk verdwijnen als we er niet meer naar omkijken. Als de natuur de kans krijgt verovert zij haar gebied weer terug. Langs de kust zie je daar mooie beelden van . Algen en mossen hechten zich vast en geven de grijze dijk een andere kleur. Zo groen als gras of geel bevlekt door het dooiermos. Pieren worden overdekt met zeewieren, met en zonder blaasjes, en zeediertjes.
Niets blijft nieuw en onaangetast. Alles wordt niets.
Zelfs stoere zeedijken en pieren van basaltblokken zullen eens verdwijnen.
Verontrustend maar ook wel een geruststellend idee.

Niet alle blaasjes zijn ovaalvormig. Dit wier noem ik daarom ‘liefdeswier’.

Beelden bij Terneuzen

2011-08-04T20:40:00.005+02:00

Terneuzen is de grootste gemeente van Zeeuws-Vlaanderen. Uit de verte lijkt het wel alsof je Pernis ziet. Rook en vuur komen uit de vele pijpen van de chemische fabriek Dow Chemical. Een enorme fabriek van kunststoffen die de grootste werkgever van Zeeland is. Geen knus stadje dus.
Gelukkig was er nog wel een boulevard met beelden. Daarna maar snel verder gefietst.

Deze blinkende Belg lijkt op wacht te staan. Ik dacht toch echt dat de Belgische grens wat zuidelijker lag dan Terneuzen.

Niet alledaags

2011-08-02T19:46:00.006+02:00

Dit schaap lag onderaan de dijk langs de Westerschelde bij het buurtschap Nummer Een, een gehucht tussen Breskens en Terneuzen

Als je er in je vakantie op uittrekt, en dat hoeft niet eens ver weg te zijn, is de kans groot dat je dieren ziet die je niet iedere dag ziet. Zo zagen wij in het weekje Zeeuws-Vlaanderen o.a. deze beesten, geen schaap met vijf poten maar wel één met vier horens.

Deze ooievaar en enkele van zijn maatjes staan je op te wachten als je langs het natuurreservaat Het Zwin fietst. Het zijn echte bedelaars en je moet uitkijken dat ze niet tussen je spaken komen.

Een kolonie lieveheersbeestjes op de grens tussen dijk en strand.

Het lijkt er op alsof dit kreeftje zo'n klein lief lieveheersbeestje wil kraken. Schijn bedriegt, het is slechts een avontuurlijk lieveheersbeestje die op onderzoek uitgaat bij het karkas.

Dit egeltje dook ineens op tijdens een pauze langs de kant van de weg.

Het was nog best lastig om hem van de weg af te krijgen, zodat hij niet direct plat zou worden gereden.

De muurschilderingen van Johnny Beerens

2011-08-01T20:48:00.012+02:00

Johnny Beerens (1966) is een Zeeuwse schilder die vooral grote figuratieve werken maakt. Naast schilderijen zijn er ook enorme muurschilderingen van zijn hand.
Zo nam hij in zijn geboorteplaats Oostburg de watertoren onder handen en in Breskens een hoge graansilo.
De huidige watertoren, die op dit moment te koop is, is in gebruik genomen in 1950. Hij verving de vorige toren die in de oorlog werd verwoest. Beerens beschilderde de toren met een scheur waaruit druppels water komen. Het kunstwerk heet Levensbron.

In Breskens werd op de de graansilo een buitenformaat schildering van 22 bij 27 meter gemaakt van vijf broden en twee vissen, een verwijzing naar het Bijbelse verhaal van de wonderbare spijziging en goed gekozen voor een graansilo die aan de rand van de vissershaven staat.

Grappig detail is dat Beerens zichzelf heel klein geschilderd heeft in één van de druppels op de watertoren en in de pupil van de vis op de graansilo.
Als je eens in de buurt bent, moet je beslist gaan kijken om met eigen ogen te aanschouwen wat een grootse prestatie Johnny Beerens hier geleverd heeft.

Permeke

2011-07-29T18:12:00.011+02:00

Tijdens ons verblijf in Zeeland naar het Museum Constant Permeke geweest in Jabbeke (Vlaanderen).
Het museum is het voormalig woonhuis "De vier winden"van Permeke (1886-1952) en grotendeels door hem zelf ontworpen. Permeke is een Belgische expressionist die naast schilderen op latere leeftijd ook is gaan beeldhouwen. Als je in de buurt bent is een bezoek aan het museum zeker de moeite waard.

Het voormalig woonhuis van Permeke

Beeld in de tuin van het museum

Het atelier op de eerste verdieping was een prachtige hoge lichte ruimte waar Permeke tot het eind van zijn leven gewerkt heeft

Levensgrote figuren in de half verzonken benedenverdieping

Een gebogen figuur in gietijzer

De vrouw was het favoriete onderwerp van Permeke

Ook nog een schilderij ontdekt met een lezende figuur

Donker maar grappig portret van zijn gezin. Permeke heeft zichzelf afgebeeld met een houten kop

Het zelfportret uitgehakt uit een boomstam

Prachtig gestileerd beeldje dat me doet denken aan het werk van Amadeo Modigliani

Graan

2011-07-27T19:32:00.012+02:00

Graanvelden vormen een prachtig landschap, maar van dichtbij is graan zeker zo mooi. Ga er maar eens met je neus bovenop zitten. Nog een heel karwei, lijkt me, om van die tarwekorrels een lekker broodje te maken. Ook een mooi gewas is vlas (laatste drie foto's). Vlas is de basisgrondstof voor linnen en lijnzaadolie.

Goedleven

2011-07-24T15:14:00.020+02:00

Je fietst door het zonovergoten vlakke land van Zeeuws-Vlaanderen langs rijpende korenvelden en je oog valt op het straatnaambordje, beetje schuin weggezakt, langs de greppel. Goed getroffen, zo’n straatnaam, het is goed leven hier in het stille zuidwesten van Nederland. Zo voelt dat tenminste als je hier op vakantie bent. De werkelijkheid is wellicht wat minder zonnig want deze uithoek heeft al enkele jaren te maken met een krimpende bevolking.
Dat neemt niet weg dat Dorine en ik genoten hebben van dit landschap met zijn uitgestrekte akkers met suikerbieten, aardappels, uien, vlas, tarwe en andere granen zover het oog reikt.
Een zomer in Zeeland verruimt je blik.

Kunst in Knokke

2011-07-22T13:19:00.010+02:00

Griet Dobbels (1964) Windsocks

Hebben we tijdens het weekje Zeeland ook nog wat cultureels gedaan? Jazeker, onderweg stappen we af bij ieder beeld dat we tegenkomen. Op de boulevard van Knokke kom je op die manier niet meer aan fietsen toe want het stikt daar van de galeries en beeldhouwwerken.
Bij terugkeer thuis merk je dat je nog meer kunst hebt gezien dan je al dacht. Zo vermoedde ik niet dat de wapperende windvangers hierboven en beneden een kunstobject vormen. Het heet Windsocks en de kunstenares is Griet Dobbels, die graag kunst maakt die na verloop van tijd vergaat om het tijdelijke en vergankelijke te benadrukken. Zo maakte zij ook een Madonna van vet met vogelzaadjes.
Het aardige van Knokke is dat er op straat zowel traditionele en hedendaagse kunst te zien is, dus naast De dichter van Ossip Zadkine ook Venus met varkentje van Billio Nic.

Griet Dobbels (1964) Windsocks

Griet Dobbels (1964) Windsocks

Er zijn nogal wat kunstwerken die geliefd zijn bij kinderen om te beklimmen zoals deze haas van David Flanagan (1941), officiële naam is Hospitality

Ossip Zadkine (1890-1967) De dichter

Beeld (detail) voor Aurora Galerie Leo Cleymans

Hetzelfde beeld van de andere kant gezien

Nog een vrouwenbeeld voor dezelfde galerie

Gezellig samen in bad van de Belgische kunstenares Odile Kinart

Een foto in de categorie 'Dorine and Bas were here'

Mickey Mouse snel gefotografeerd toen er even geen kinderen op of onder lagen

Billio Nic (1950-2008) Venus met varkentje

Hetzelfde beeld van de achterzijde dat begrijpelijk maakt waarom de kunstenaar Nicolaas Billiau zijn naam veranderde in BILlio Nic :-)

Bloemetjes en beestjes in Zeeland

2011-07-20T08:20:00.018+02:00

Lamsoor

Rondfietsend in de kuststreek van Zeeuws-Vlaanderen en België zie je in juli nog heel veel verschillende bloemen langs de fietspaden. Dat zijn vaak andere bloemen dan thuis op de Veluwe.
De meeste namen van bloemen ken ik niet. Dus eerst maar eens gezocht op internet én in een paar handige plantengidsjes hoe de ontdekte soorten heten. Het blijkt namelijk nog niet eens zo eenvoudig te zijn om de plantennamen op internet te achterhalen.
De meeste namen wel gevonden, zelfs van het oranje kevertje dat kleine rode weekschildkever blijkt te heten. De populaire naam is makkelijker te onthouden: soldaatje.
Door de foto’s met naam in deze blog te plaatsen onthoud ik de misschien wat langer hoe ze heten. Waarschijnlijk is dat niet. De bloemen zijn er gelukkig niet minder mooi om.

Rolklaver

Teer koolwitje op stekelige distel

Echte guldenroede

Braam

Paardenbloem met bij

Lamsoor

Gele bloemetjes, geen idee hoe ze heten

Grote kaardebol nog een beetje in bloei

Uitgebloeide grote kaardebol

Heggerank

Kaasjeskruid

Avondkoekoeksbloem

Rode valeriaan

Wilde peen met vlieg en kleine rode weekschildkevers die bekend staan om hun langdurige vrijpartijen

Koninginnepage op rode valeriaan

Reukeloze kamille

Deze reukeloze kamille onder het grote wiel van een tractor vond Dorine heel erg zielig

Daar moest de boer om lachen, erg hè

Zomer in Zeeland

2011-07-17T22:39:00.011+02:00

Het weekje Zeeland zit er weer op. Lekker uitgewaaid en af en toe uitgeregend. De regen viel trouwens wel mee. Slechts één dag zijn we binnen gebleven omdat het maar niet droog wilde worden.
Op de overige dagen Zeeuws-Vlaanderen en de kop van België verkend op de fiets.
Zeeuws-Vlaanderen is een uithoek van Nederland en dat heeft zo zijn voordelen. Het is er heerlijk rustig. Zelfs in juli is het aantal toeristen beperkt.
Voor wie geen vertier zoekt maar lange wandelingen of fietstochten wil maken of dat dikke boek eindelijk eens uit wil lezen, een uitgelezen plek.
Natuurlijk hebben we ook langs het strand gekuierd. Met strandhuisjes die in België vaker een naam krijgen dan in Nederland.

Niets lekkerder dan de wind door je haren en op je blote voeten langs de vloedlijn vrolijk voortstappen

Een breed strand met de typerende Zeeuwse palenrijen en aan de overkant het silhouet van Vlissingen

Weinig strandhuisjes waren in gebruik

In België weet je dus direct dat de buurman van Marleen Fret heet

Zalig in de zon, liggend in het zachte zand en je lief in de buurt, kortom gelukkig zijn

Klein maar prima huisje om even uit de wind te zitten

Nadien geen mooier strandhuisje gezien dan dit verblijf op wielen van Nadine

Best lastig om jouw rijtjesstrandhuis te vinden, lijkt me

Knokke heeft een breed strand, een brede boulevard met heeel veel vakantieappartementen voor mensen die het breed hebben

De zon scheen niet altijd even uitbundig...

...maar dat levert wel schitterende luchten op.

Jongetjesblauw en meisjesroze

2011-07-07T21:50:00.009+02:00

Het jongetjesblauw van de bloeiende hortensia en het meisjesrose van de rozen in de avondzon vormen een mooi blogboeket, vind ik.

Wolkenluchtballon

2011-07-05T21:31:00.001+02:00

Vrijwel dagelijks zien wij, dichtbij of verder weg, luchtballonnen overkomen. Onwillekeurig kijk je altijd even naar boven als de gasbranders worden open gedraaid om de lucht te verhitten.
Ik zou best de wereld eens willen zien vanuit zo’n ballon, maar met zo’n lucht is het vanaf beneden ook een mooi plaatje.

Stervende roos 2

2011-07-04T21:10:00.003+02:00

De Engelse theeroos is niet helemaal open gegaan maar laat voortijdig haar bloemblaadjes vallen. Dat doet zij wel op een hele elegante wijze en weer heel anders dan de Rosa metro die ik enkele weken geleden liet zien.

Achtergrond

2011-07-03T12:19:00.005+02:00

Wat is je achtergrond? Geen onbelangrijke vraag. Waar je vandaan komt bepaalt de kleur van je leven.

Kijk maar hoe verschillend dezelfde lavendel kan zijn, als je de bloemen uit verschillend perspectief fotografeert. De achtergrond varieert van roze rozen en grijze straattegels tot de groene stelen van de lavendel zelf.

Hosta

2011-07-02T22:16:00.005+02:00

Prachtig om te zien hoe de hostabloemen tussen de grote bladeren te voorschijn komen en zich langzaam openen.

Oosterse karmozijnbes

2011-07-01T23:51:00.010+02:00

De Oosterse karmozijnbes (Phytolacca esculenta) is komen aanwaaien en ik denk dat ie niet zomaar weer verdwijnt. Hij verspreidt zich gemakkelijk door de gehele tuin. Hij heeft knolachtige wortels die diep de grond in gaan; oorspronkelijk uit Oost-Azië, maar nu ook ingeburgerd in enkele Europese landen.
De naam is afgeleid van het Griekse ‘phyto’, of plant en anderzijds het Latijnse ‘lacca’ wat je kunt vertalen met lak of verf. Dat verwijst naar het donkerrood pigment dat de Indianen vroeger uit het sap van de rijpe bessen haalden om er hun wol, sierraden en gebruiksvoorwerpen mee te kleuren.
De kleurstof werd ook gebruikt als rode inkt.
Een mooie plant, zeker in het voorjaar als de trossen witte bloemetjes uitkomen. De besjes die daarna ontstaan kleuren van lichtgroen naar donkerrood en zijn, evenals de wortels van de plant, zeer giftig. Oppassen met kinderen dus.

Landelijk wonen

2011-06-26T10:11:00.007+02:00

Als ik de straat uitloop waar ik woon, kom ik direct bij weiland en bouwland. Vorig jaar mei liet ik al de prachtige koolzaadvelden zien. Nu viel mijn oog op het graan met daar tussendoor hier en daar wat korenbloemen. Idyllisch toch?
Langs de kant groeit groot hoefblad (Petasites hybridus). De grote bladeren overdekken de greppel volledig. Het wordt ook wel allemansverdriet genoemd. De plant wortelt namelijk erg diep en is daardoor moeilijk uit te roeien.
Deze plant doet deze man in ieder geval geen verdriet. Ik vind die grote bladeren prachtig.

De ballen van de buren

2011-06-25T10:49:00.005+02:00

Gisteren liet ik de Viburnum opulus uit onze achtertuin zien. Daarna fiets je naar het dorp en je ziet overal prachtige volle sneeuwballenstruiken. Ja, het gras zal altijd groener zijn…
Ere wie ere toekomt, de ballen van de buren mogen er ook best zijn.

Sneeuwballen in de zomer

2011-06-23T20:12:00.005+02:00

De Viburnum opulus oftewel de gewone sneeuwbal is niet zo wit als sneeuw, meestal niet zo rond als een echte sneeuwbal, maar wel prachtig om te zien. Het is een sterke plant die een strenge winter met veel ijs en sneeuw gemakkelijk overleeft.

Duizendschoon

2011-06-19T12:27:00.011+02:00

Geen weer om buiten te zijn vandaag, dus binnen dit bosje duizendschoon gefotografeerd.
Duizendschoon of Dianthus barbatus is een traditionele tuinplant die vroeger vooral in boerentuinen voorkwam. De kleuren lopen uiteen van bijna wit tot donker paars en alle schakeringen daartussen.
Aan de bloem zijn vele romantische namen gegeven. In Engeland heet de plant Sweet William, hier in Nederland wordt ook wel gesproken van Keitjes, maar de aardigste benaming die ik tegenkwam, vind ik toch wel Lievemannekes.

Gele, witte of rode rozen

2011-06-18T13:40:00.006+02:00

Deze rozen groeien pal voor ons achterraam en zijn echte bodembedekkers. Ze zijn officeel geel, maar zoals je op de foto kunt zien, verloopt de kleur naarmate de roos ouder wordt, van rood en geel via lichtgeel naar helderwit. Eén en dezelfde roos maar toch zo verschillend.

Laatbloeier

2011-06-16T21:25:00.005+02:00

We moesten er even op wachten, maar nu is ie toch gaan bloeien, deze rhododendron. De andere rhododendrons in de tuin zijn al lang uitgebloeid. Blijkbaar een laatbloeier. Heb je met mensen ook weleens.

Stervende roos

2011-06-15T22:22:00.004+02:00

Ongeveer twee weken geleden liet ik de Rosa metro in al haar glorie. Ook het einde van de enige roos aan die struik was mooi. De langzaam terneergebogen verbleekte kelkbladeren en de verschrompelde meeldraden: Vergankelijkheid is droevig maar soms ook mooi.

Blad van de watercacao

2011-06-14T21:48:00.003+02:00

Het mooie van fotograferen is dat er geen einde aan komt. Ook al heb je sommige dingen al vaker gefotografeerd. Door het licht en het leven verandert de werkelijkheid iedere dag. Hier nog een keer het blad van de watercacao (Pachira aquatica), die ik ook al een keer liet zien in mijn BasBlog op 15 oktober vorig jaar. Daar twee over elkaar geschoven bladeren waar de diagonale lijnen de compositie bepalen, nu een ander beeld van hetzelfde soort blad waarbij de verticale hoofdnerf de aandacht naar zich toetrekt.

Klaproos

2011-06-13T09:17:00.002+02:00

Niets mooiers dan een klaproos. Schitterend als het zonlicht de bloem als het ware in vlam zet.
Bij regenweer klapt de bloem dicht, vandaar de naam klaproos. In Vlaanderen wordt de klaproos ook wel onweersbloem of donderbloem genoemd.
In vroeger tijden probeerde men onweer te bezweren met behulp van de klaproos. Men plukte grote boeketten met donderbloemen om die in de kerk te laten zegenen. Kwam er daarna onweersdreiging opzetten, dan stak men de gezegende planten in brand.
“Beginnen donderwolken op te doemen, stook dan vlug uw donderbloemen” luidde het spreekwoord aan het begin van de twintigste eeuw.

Clematis 'Paul Fargas'

2011-06-12T14:29:00.008+02:00

Enkele weken geleden liet ik de witte rozen zien die samen met een kleine witte Clematis de pergola bedekken. Toen waren de kleine witte bloemen nog niet te zien. Inmiddels hebben de bloemen van de Clematis ‘Paul Fargas’ het heft in handen genomen en overwoekeren alles wat op hun weg komt, inclusief de witte rozen. Het is inderdaad als een ‘Summer Snow’, zoals deze bosrank ook wel genoemd wordt.
Een merel heeft diep verscholen onder de groen-witte wolk een nest gebouwd en voedt nu zijn jongen in een veilig afgeschermd en fleurig huis.

Zeeuws knoopje

2011-06-10T23:08:00.006+02:00

Naast de enorme bladeren van de Hosta groeien deze kleine bloemetjes. Ze zijn ooit komen aanwaaien. Dat is het aardige van een tuin waarin nog van alles mag groeien en bloeien. Elk jaar zie je weer nieuwe planten en bloemen verschijnen. Dat gebeurt niet als je je achtertuin helemaal betegelt, wat je helaas steeds vaker ziet.
Ik ben helemaal geen plantenkenner, maar, na even googelen, ben ik er achter gekomen dat dit bloemetje het Zeeuws knoopje moet zijn, ook wel Astrantia major 'Rubra' genoemd. Prachtig toch zo'n fijn donkerrood bloemetje? En het steekt mooi af tegen het blauw van de Campanula, dat zich inmiddels door de hele tuin verspreid heeft.

De hommel en de klaproos

2011-06-08T22:01:00.002+02:00

Hosta

2011-06-06T18:53:00.004+02:00

Het grijsgroene blad van de Hosta ‘Big Daddy’ is een landschap op zich. De dikke nerven en het zonlicht maken van de bladeren mooie abstracte schilderijen.

Leven in de liguster

2011-06-04T18:28:00.005+02:00

Heel bekend is de ligusterhaag. Een groenblijvende heester, niet bijzonder mooi, niet bijzonder lelijk. Een ligusterhaag hebben wij niet. In de achtertuin staat wel een ligusterboompje. We knippen dat niet ieder jaar en dus staat hij nu prachtig in bloei. Een wolk van kleine witte bloemetjes.
Er komen heel veel vlinders, hommels en bijen op af. Blijkbaar is het een smakelijk bloempje.
Helaas zie ik maar één soort vlinder, de Kleine Vos. Sommigen zijn al behoorlijk gehavend zoals je op de laatste foto ziet. Daarom kon ik er waarschijnlijk zo dicht bijkomen met mijn compact cameraatje.

Rosa metro

2011-06-03T08:51:00.002+02:00

Rozenstruiken zijn niet altijd even makkelijk in leven te houden. Sommige soorten zijn erg gevoelig voor ziektes veroorzaakt door schimmels en beestjes. De Rosa metro is zo’n roos. Iedere keer denk ik dat zij het loodje legt, maar wonderbaarlijk blijft er dan toch nog een tak in leven.
Dit jaar dus maar één roos, maar zij is wel weer prachtig.

Kamperfoelie

2011-06-02T11:47:00.006+02:00

De naam kamperfoelie is een verbastering van de Italiaanse naam ‘caprifoglio’ dat geitenblad betekent. Onder die naam is de kamperfoelie ook bekend in Duitsland (Geissblatt) en Frankrijk (chèvre-feuille).
Vanmorgen waren de zon en ik vroeg op. De zon scheen achterin de tuin tegen de schutting waar de kamperfoelie welig bloeit.

Koeien

2011-05-31T20:42:00.005+02:00

Een weekendje in het Brabantse land doorgebracht. Tijdens een heerlijke wandeling langs vennen en heidevelden, kwamen we ook deze prachtige koeien tegen, nog lekker buiten grazend in de groene wei.

Witte rozen

2011-05-24T21:19:00.007+02:00

De witte rozen die samen met de clematis de pergola bedekken, beginnen weer uitbundig te bloeien.
De kleine witte bloemen van de clematis moeten nog uitkomen.
Ieder jaar verwonder ik me weer over de schoonheid van het maagdelijk wit gecombineerd met de teerheid van het rozenblad.

Japanse kornoelje

2011-05-22T19:31:00.008+02:00

De Cornus Kausa 'Milky Way' staat er op dit moment, ondanks de droogte van de afgelopen weken, weer prachtig bij in onze achtertuin.
Genieten dus van deze bloemenpracht.

Klaproos

2011-05-20T20:51:00.008+02:00

Vandaag barstte de eerste knop van de grote klaproos open. De fel oranjerode bloem ontvouwde zich langzaam maar zeker. Voor mij is de klaproos het symbool van verliefdheid, liefde op het eerste gezicht, een prachtige tere bloem waar de passie vanaf spat.

Vergeet-mij-nietje

2011-05-06T23:18:00.001+02:00

Witte tulp

2011-05-05T22:15:00.002+02:00

Oranje tulp

2011-05-04T22:52:00.006+02:00

Als je even geen fototoestel hebt kun je nog altijd een oude foto bewerken. Hier een foto van een uitgebloeide tulp bewerkt in Paint.

Oranje azalea

2011-04-25T23:06:00.008+02:00

Door het prachtige weer in de afgelopen dagen is de oranje azalea volop tot bloei gekomen. De gouden gloed is prachtig om te zien, maar ook de gesloten bloemen zijn het bekijken waard. Ik vind het net handjes die zich nog moeten ontvouwen.
Over hoe je een plant eindeloos kunt fotograferen en toch niet dezelfde foto’s maakt.

Ochtendzon

2011-04-23T17:31:00.003+02:00

In de ochtendzon tekenen zich de Hibiscustakken af die net beginnen uit te lopen.
Een dromerig beeld dat weer naar je bed doet verlangen, maar ja, ik zie dit als ik de deur uitstap om naar mijn werk te gaan.

Vorig jaar nam ik iets eerder in het seizoen eenzelfde foto. De fiets van de buurjongen stond er deze keer niet (klik hier).

Ontluiken

2011-04-17T21:14:00.009+02:00

Bloesem van de kweepeer

Ogen open en genieten van het mooiste jaargetijde. De ontluikende natuur is nu op z’n mooist.
En dat zie je overal, ook in onze achtertuin.

Het eerste blad van de Japanse esdoorn

De hosta's schieten de grond uit

De nog gesloten bloemen van de rhododendron

Het bijna lichtgevende groen van de Japanse acer

Bloesem van de blauwe bes

Het jonge blad van de spierstruik

Uitbundige bloesem van de sierappel

Gele tulp

2011-04-14T18:47:00.003+02:00

Kelkbladeren van een tulp op de strijkplank. Een mens moet wat als je je huishoudelijke taken even wilt uitstellen.

Doorkijkje

2011-04-11T19:57:00.005+02:00

Met het skelet van een blad van de Magnolia stellata, dat ik in de tuin vond, is het leuk spelen.
Het voorjaar is zo zichtbaar door de winter.

Lekker lente

2011-03-29T19:29:00.009+02:00

Hoewel het ’s nachts nog vriest, is de natuur al aan het nieuwe seizoen begonnen. De harige knoppen van de Magnolia stellata barsten open en de narcissen spuiten de grond uit. Het is lekker lente.

Beukenreuzen

2011-03-25T17:49:00.005+01:00

In het Schaffelaarse bos, een park bij kasteel De Schaffelaar in Barneveld stonden tientallen majestueuze beuken. Sommigen waren al zo’n honderdtachtig jaar oud. De bomen waren lang geleden te dicht bij elkaar geplant waardoor zij gedwongen werden de hoogte op te zoeken. Beuken in het vrije veld zijn flink vertakt en hebben een brede kruin om de stam tegen direct zonlicht te beschermen. De bomen in Barneveld kregen die gelegenheid niet en zo ontstonden enorme hoge bomen met kaarsrechte stammen met in de top een relatief kleine kruin.
De beheerder heeft nu besloten het grootste gedeelte van de bomen om te laten zagen om het risico te vermijden dat er ongelukken gebeuren bij een stevige storm.
Jammer, waarom geen bordje geplaatst met de waarschuwing, bij storm niet betreden of iets dergelijks.
Er zijn wel weer nieuwe boompjes geplant, maar die zie ik, en nog vele generaties na mij, niet zo groot worden als de bomen die er stonden van bijna twee eeuwen oud.
Gelukkig hebben ze nog enkele oude beuken laten staan. De vraag is hoelang, want nu staan ze wel erg alleen en onbeschermd.
Mooi blijft het om bij een strak blauwe hemel tegen die geweldenaars op te kijken.

Tja, met nummer dertien is het niet goed afgelopen.

De greppel ontdekt

2011-03-21T10:57:00.008+01:00

Een luchtfoto van een rivier in het Amazonegebied? Nee, een greppel in het zuiden van Brabant.
Weekendje weg geweest. Heerlijk weer, dus lekker gewandeld langs bos, hei en bouwland. De natuur staat op het punt om te ontwaken. Het was op veel plaatsen behoorlijk drassig. Greppels stonden vol. Langs de weilanden helemaal groen van het wier, in het bos bruin van de ijzerhoudende grond of grijs van de afgestorven bladeren, een mooi kleurenpalet.

Rozen 3

2011-03-18T10:07:00.010+01:00

Nog één keer dan, omdat ze zo mooi zijn, in al hun levensfasen.

Rozen 2

2011-03-13T21:12:00.008+01:00

De rozen uit de blog van 26 februari zijn inmiddels verwelkt en in de groenbak terecht gekomen.
Gooi bloemen echter nooit te vroeg weg, want vergankelijkheid kan ook nog prachtig zijn.
Rozenblaadjes verkleuren, verschrompelen en lijken te veranderen in crêpepapier. Kijk maar.

Voorjaar komt er aan

2011-03-05T15:44:00.005+01:00

’s Nachts vriest het nog en ’s morgens moet ik de ruiten van de auto nog krabben, maar het voorjaar hangt onherroepelijk in de lucht. De natuur loopt uit.
Op wat krokussen en sneeuwklokjes na, bloeit het nog niet uitbundig, maar gelukkig zijn er ook nog bloemenwinkels. Dorine kreeg onlangs een prachtig boeket met blauwe bloemetjes, witte amaryllissen en takken met uitbottende knoppen. De boodschap was duidelijk: Het voorjaar komt er aan.

Rozen

2011-02-26T20:17:00.007+01:00

Rozen verwelken, schepen vergaan, maar deze foto's blijven voorlopig bestaan.

Korstmossen

2011-02-22T20:39:00.002+01:00

Korstmossen op een boomstam, een schiereilandenlandschap.

Met andere ogen

2011-02-20T10:57:00.039+01:00

Een gebeurtenis kun je op heel veel verschillende manieren vertellen. Het is maar net welke invalshoek je kiest. Over ons personeelsuitje aan het Gevangenis Museum Veenhuizen, waarvoor we vroeg op pad waren, berichtte ik gisteren, waarin met name de straffen en de omstandigheden van de gevangenen belicht werden. Dat je dezelfde gebeurtenis ook geheel anders kunt vertellen zie je in de volgende series foto's.

Veenhuizen als personeelsuitje

Werken is leven, het motto op het vroegere woonhuis van onze directeur

De architectuur van Veenhuizen

Licht- kleur- en lijnenspel in Veenhuizen

Kortom, de wereld is een stuk rijker als je er af en toe een andere bril opzet.

Wijs beleid

2011-02-19T10:11:00.013+01:00

Martelwerktuig waarbij met een ijzeren staaf armen en benen werden kapot geslagen

Een leerzaam en gezellig dagje uit met mijn collega’s naar het Gevangenis Museum Veenhuizen met rondleiding en een lezing van schrijfster Mariët Meester die, als dochter van de onderwijzer, in de inrichting gewoond heeft. Meer over de achtergrond van het gesticht Veenhuizen kun je vinden op de website van het museum. Ook Suzanna Jansen heeft er een prachtig boek over geschreven, het pauperparadijs.
Enkele foto’s genomen in het museum, waarbij de vraag boven komt drijven, was dit wijs beleid?

Van iedere gevangene werd een foto gemaakt

Buiten moesten er kappen gedragen worden zodat men elkaar niet zag

Celluik 1

Celluik 2

Celluik 3

Dagindeling

'Slaapkamer': hangmat in ijzeren kooi

Dwangbuis

Kleding van gevangenen

Kleding van gevangenen (detail)

Gevelbord (nu op de binnenplaats)

Tekenen uit andere jaargetijden

2011-02-10T21:05:00.006+01:00

Het is winter, maar de herfst is nog zichtbaar in de afgevallen bladeren in de sloot.
Tegelijkertijd kondigt de lente zich al aan in de eerste grassprieten die zich oprichten door het vermolmde hout in het bos.

Opzienbarend

2011-02-06T11:22:00.006+01:00

Onlangs met mijn lief naar de opticien om haar ogen te laten controleren. Nietsvermoedend stappen we binnen in wat een normale brillenzaak lijkt. Op de eerste verdieping, waar de ogen worden gemeten, sta ik toch wel even te kijken. Ik zie een groot rond blauw raam met een gele ster er in. Blijkt het pand begin vorige eeuw een synagoge geweest te zijn. Het was de eerste en enige synagoge die Barneveld ooit gehad heeft. De synagoge is in 1855 ingewijd, maar werd in 1922 weer gesloten omdat het aantal joodse inwoners van Barneveld te klein was geworden.
Van het oorspronkelijke gebouw is niets meer terug te zien, maar het ronde raam heeft nog een plaats gekregen in de huidige brillenwinkel.

Aardig vond ik dat de opticien nog zijn best heeft gedaan om de herinnering aan de vroegere synagoge levend te houden. Naast een oude foto van de synagoge, stond er ook een menora, een zevenarmige kandelaar op tafel. En aan de muur hing een Hebreeuwse versie van de Snellenkaart. Deze kaart, ontwikkeld door de oogarts Herman Snellen (1834-1908), wordt nog steeds gebruikt om de sterkte van de glazen te bepalen.

Natuurlijk mooi

2011-02-03T19:01:00.007+01:00

De natuur kent geen mode en heeft geen lippenstift en toch is zij mooi.
Kijk maar.

Een boom, een vogel, een opkomende zon

De regelmaat van rechts riet

Bouwland met bevroren plassen en afgestorven maisstengels

Slootje met ijsringen om afgebroken rietstengels

Slootje met sneeuwwitte luchtbellen en donkerblauw ijs

IJsschrift

2011-02-02T20:20:00.005+01:00

Het ijs in kleine bevroren slootjes maakt de schitterendste tekeningen. Soms lijkt het wel op een onbekend schrift, het ijsschrift.

Boompje groot, plantertje dood

2011-01-29T12:20:00.004+01:00

Als ik van mijn werkplek opsta en uit het dakraam kijk zie ik de top van een mooie oude boom.
Tegen een bijna blauwe lucht zie ik een netwerk van takken waarop een aantal kraaien zitten. Een oud nest is tussen de kale takken achtergebleven.
De foto is, door het iets aangeslagen raam, niet helemaal scherp, maar dat doet aan het sfeerbeeld niets af: Het is winter, koud, maar de zon begint te schijnen. Het wordt een mooie dag.

De boom is een oude Gingko biloba. Het verhaal gaat dat de Zweedse plantkundige Linnaeus de boom heeft geplant omstreeks 1735. Linnaeus haalde in dat jaar zijn academische graad aan de Universiteit van Harderwijk. De boom maakte onderdeel uit van de universteitstuin en werd gebruikt om onderzoek te doen naar de geneeskundige werking ervan.

Hij had niets in de gaten

2011-01-24T20:01:00.003+01:00

Deze platte schelp leefde in de Middellandse zee. Op zijn kleppen nestelden andere dieren. Hij had niets in de gaten maar stap voor stap werd hij doorboord tot hij zo lek was als een mandje. Ik vond deze schelp op het strand aan de zuidkust van Portugal. Geen idee welk diertje deze schelp zo te grazen heeft genomen. Het zou een boorspons (Cliona celata ) geweest kunnen zijn, die om zijn doorboringen van schelpen bekend staat, maar evengoed kan het ook een wormpje zijn geweest. Aan de binnenkant zie ik in ieder geval nog sporen die daarop wijzen.
Door welke oorzaak dan ook, het resultaat is wonderschoon.

't Kan verkeren

2011-01-22T12:46:00.009+01:00

Over het weer raken wij Nederlanders niet uitgepraat, maar je kunt het ook laten zien.

Het Veluwemeer enkele weken geleden

Het Veluwemeer enkele dagen geleden

De wind steekt op, het licht verdwijnt aan de horizon

In de verte valt de regen

Nog snel een zwemmende zwaan op de voormalige ijsbaan

En dan snel naar binnen, want drijfnat is ook zo wat

Compositie met zakdoek

2011-01-19T22:00:00.004+01:00

Nog wat strijkgoed gefotografeerd.

Overhemd over haar

2011-01-18T19:55:00.003+01:00

Tijdens het strijken droomde ik even weg en opeens zie ik m’n lief in het manchet van mijn overhemd. Ik geef haar gauw een kus.

Grijze dag

2011-01-17T20:10:00.006+01:00

Het was een grijze winterdag. De struiken en het riet langs het Veluwemeer liggen in winterslaap. Het is nog even wachten op het jonge lentegroen.

Langer genieten

2011-01-15T20:09:00.009+01:00

Niets is voor eeuwig, maar zo gaan de mooie rozen die we kregen nog wat langer mee.

Rode bessen in de winter

2011-01-12T07:45:00.002+01:00

Opmerkelijk dat deze bessen na vorst, sneeuw en regen nog zo mooi rood zijn gebleven.

Stilleven met ruitenwisser

2011-01-10T22:19:00.009+01:00

Vanmorgen had ik niet direct zin om mijn ruiten te krabben, dus eerst maar een paar foto's gemaakt.

Bomen

2011-01-08T14:01:00.007+01:00

Altijd onder de indruk als ik onder hoge bomen omhoog kijk en het netwerk van takken zie. De lucht was grijs en de hoogste takken waren nog besneeuwd.

IJs op het vroegere IJsselmeer

2011-01-05T21:40:00.015+01:00

Het was koud maar zonnig tijdens mijn lunchrondje langs het Veluwemeer. De scherpe wind waaide uit het zuidwesten en had het smeltende ijs tegen de oever omhoog gedrukt. Dat leverde mooie beelden en vormen op.

Harderwijk lijkt zo wel onder het ijs bedolven te worden.

IJs, je moet er snel bij zijn om het nog te zien. De dooi komt er nu toch echt aan volgens Erwin Krol.

Kinderen in het Singer Museum

2011-01-02T17:59:00.009+01:00

Vrijdag naar het Singer Museum in Laren geweest voor de tentoonstelling Dutch Utopia. Daar fotografeerde ik de volgende kinderen. Het zijn details uit schilderijen van Amerikaanse schilders die eind 19e eeuw in Nederland verbleven.

Gari Melchers, Het gezin (detail) 1895

Gari Melchers, De zusjes (detail) ca. 1895

Robert Henri, Lachend Nederlands meisje (detail) 1907

John Rettig, Het rode interieur (detail) 1906

Charles Herbert Woodbury, Hollandse kermis (detail) 1895

In de vaste collectie zag ik ook nog deze kinderen:

Jan Sluijters

Van de laatste twee schilderijen kon ik de maker niet meer achterhalen. Het grappige van het laatste schilderijtje vond ik die twee oogjes van het kindje rechts die nog net zichtbaar zijn achter het hek.

Sneeuwwit

2010-12-27T11:35:00.009+01:00

Sneeuwnetwerken

2010-12-26T08:57:00.007+01:00