Oranje azalea

Door het prachtige weer in de afgelopen dagen is de oranje azalea volop tot bloei gekomen. De gouden gloed is prachtig om te zien, maar ook de gesloten bloemen zijn het bekijken waard. Ik vind het net handjes die zich nog moeten ontvouwen.
Over hoe je een plant eindeloos kunt fotograferen en toch niet dezelfde foto’s maakt.

Ochtendzon

In de ochtendzon tekenen zich de Hibiscustakken af die net beginnen uit te lopen.
Een dromerig beeld dat weer naar je bed doet verlangen, maar ja, ik zie dit als ik de deur uitstap om naar mijn werk te gaan.

Vorig jaar nam ik iets eerder in het seizoen eenzelfde foto. De fiets van de buurjongen stond er deze keer niet (klik hier).

Ontluiken

Bloesem van de kweepeer

Ogen open en genieten van het mooiste jaargetijde. De ontluikende natuur is nu op z’n mooist.
En dat zie je overal, ook in onze achtertuin.

Het eerste blad van de Japanse esdoorn

De hosta's schieten de grond uit

De nog gesloten bloemen van de rhododendron

Het bijna lichtgevende groen van de Japanse acer

Bloesem van de blauwe bes

Het jonge blad van de spierstruik

Uitbundige bloesem van de sierappel

Gele tulp

Kelkbladeren van een tulp op de strijkplank. Een mens moet wat als je je huishoudelijke taken even wilt uitstellen.

Doorkijkje

Met het skelet van een blad van de Magnolia stellata, dat ik in de tuin vond, is het leuk spelen.
Het voorjaar is zo zichtbaar door de winter.

Lekker lente

Hoewel het ’s nachts nog vriest, is de natuur al aan het nieuwe seizoen begonnen. De harige knoppen van de Magnolia stellata barsten open en de narcissen spuiten de grond uit. Het is lekker lente.

Beukenreuzen

In het Schaffelaarse bos, een park bij kasteel De Schaffelaar in Barneveld stonden tientallen majestueuze beuken. Sommigen waren al zo’n honderdtachtig jaar oud. De bomen waren lang geleden te dicht bij elkaar geplant waardoor zij gedwongen werden de hoogte op te zoeken. Beuken in het vrije veld zijn flink vertakt en hebben een brede kruin om de stam tegen direct zonlicht te beschermen. De bomen in Barneveld kregen die gelegenheid niet en zo ontstonden enorme hoge bomen met kaarsrechte stammen met in de top een relatief kleine kruin.
De beheerder heeft nu besloten het grootste gedeelte van de bomen om te laten zagen om het risico te vermijden dat er ongelukken gebeuren bij een stevige storm.
Jammer, waarom geen bordje geplaatst met de waarschuwing, bij storm niet betreden of iets dergelijks.
Er zijn wel weer nieuwe boompjes geplant, maar die zie ik, en nog vele generaties na mij, niet zo groot worden als de bomen die er stonden van bijna twee eeuwen oud.
Gelukkig hebben ze nog enkele oude beuken laten staan. De vraag is hoelang, want nu staan ze wel erg alleen en onbeschermd.
Mooi blijft het om bij een strak blauwe hemel tegen die geweldenaars op te kijken.








Tja, met nummer dertien is het niet goed afgelopen.