Roest

Onontkoombaar gaan de koppen en bouten van meerpalen roesten. Dit proces gaat nog sneller in een zoute omgeving als de Zeeuwse kust. Een veelkleurig palet van roestkleuren ontstaat.
Ik vind dat prachtig.

Basaltblokken begroeid

Sporen van de mens zoals dijken en pieren van basaltblokken zullen uiteindelijk verdwijnen als we er niet meer naar omkijken. Als de natuur de kans krijgt verovert zij haar gebied weer terug. Langs de kust zie je daar mooie beelden van . Algen en mossen hechten zich vast en geven de grijze dijk een andere kleur. Zo groen als gras of geel bevlekt door het dooiermos. Pieren worden overdekt met zeewieren, met en zonder blaasjes, en zeediertjes.
Niets blijft nieuw en onaangetast. Alles wordt niets.
Zelfs stoere zeedijken en pieren van basaltblokken zullen eens verdwijnen.
Verontrustend maar ook wel een geruststellend idee.

















Niet alle blaasjes zijn ovaalvormig. Dit wier noem ik daarom ‘liefdeswier’.

Beelden bij Terneuzen

Terneuzen is de grootste gemeente van Zeeuws-Vlaanderen. Uit de verte lijkt het wel alsof je Pernis ziet. Rook en vuur komen uit de vele pijpen van de chemische fabriek Dow Chemical. Een enorme fabriek van kunststoffen die de grootste werkgever van Zeeland is. Geen knus stadje dus.
Gelukkig was er nog wel een boulevard met beelden. Daarna maar snel verder gefietst.







Deze blinkende Belg lijkt op wacht te staan. Ik dacht toch echt dat de Belgische grens wat zuidelijker lag dan Terneuzen.

Niet alledaags

Dit schaap lag onderaan de dijk langs de Westerschelde bij het buurtschap Nummer Een, een gehucht tussen Breskens en Terneuzen

Als je er in je vakantie op uittrekt, en dat hoeft niet eens ver weg te zijn, is de kans groot dat je dieren ziet die je niet iedere dag ziet. Zo zagen wij in het weekje Zeeuws-Vlaanderen o.a. deze beesten, geen schaap met vijf poten maar wel één met vier horens.

Deze ooievaar en enkele van zijn maatjes staan je op te wachten als je langs het natuurreservaat Het Zwin fietst. Het zijn echte bedelaars en je moet uitkijken dat ze niet tussen je spaken komen.

Een kolonie lieveheersbeestjes op de grens tussen dijk en strand.

Het lijkt er op alsof dit kreeftje zo'n klein lief lieveheersbeestje wil kraken. Schijn bedriegt, het is slechts een avontuurlijk lieveheersbeestje die op onderzoek uitgaat bij het karkas.

Dit egeltje dook ineens op tijdens een pauze langs de kant van de weg.

Het was nog best lastig om hem van de weg af te krijgen, zodat hij niet direct plat zou worden gereden.

De muurschilderingen van Johnny Beerens

Johnny Beerens (1966) is een Zeeuwse schilder die vooral grote figuratieve werken maakt. Naast schilderijen zijn er ook enorme muurschilderingen van zijn hand.
Zo nam hij in zijn geboorteplaats Oostburg de watertoren onder handen en in Breskens een hoge graansilo.
De huidige watertoren, die op dit moment te koop is, is in gebruik genomen in 1950. Hij verving de vorige toren die in de oorlog werd verwoest. Beerens beschilderde de toren met een scheur waaruit druppels water komen. Het kunstwerk heet Levensbron.




In Breskens werd op de de graansilo een buitenformaat schildering van 22 bij 27 meter gemaakt van vijf broden en twee vissen, een verwijzing naar het Bijbelse verhaal van de wonderbare spijziging en goed gekozen voor een graansilo die aan de rand van de vissershaven staat.




Grappig detail is dat Beerens zichzelf heel klein geschilderd heeft in één van de druppels op de watertoren en in de pupil van de vis op de graansilo.
Als je eens in de buurt bent, moet je beslist gaan kijken om met eigen ogen te aanschouwen wat een grootse prestatie Johnny Beerens hier geleverd heeft.

Goedleven

Je fietst door het zonovergoten vlakke land van Zeeuws-Vlaanderen langs rijpende korenvelden en je oog valt op het straatnaambordje, beetje schuin weggezakt, langs de greppel. Goed getroffen, zo’n straatnaam, het is goed leven hier in het stille zuidwesten van Nederland. Zo voelt dat tenminste als je hier op vakantie bent. De werkelijkheid is wellicht wat minder zonnig want deze uithoek heeft al enkele jaren te maken met een krimpende bevolking.
Dat neemt niet weg dat Dorine en ik genoten hebben van dit landschap met zijn uitgestrekte akkers met suikerbieten, aardappels, uien, vlas, tarwe en andere granen zover het oog reikt.
Een zomer in Zeeland verruimt je blik.